Ταξιδεύουμε όπως ζούμε

Το ταξίδι ως αντανάκλαση της ζωής μας

Το ταξίδι συχνά το φανταζόμαστε ως κάτι διαφορετικό από τη ζωή μας.
Σαν παύση, σαν εξαίρεση.
Κι όμως, τις περισσότερες φορές, ταξιδεύουμε ακριβώς όπως ζούμε.

Ο ρυθμός που κουβαλάμε μαζί μας

Πολύ συχνά μιλάμε για το ταξίδι σαν να είναι κάτι ξεχωριστό από τη ζωή μας. Σαν μια παρένθεση, μια παύση από την καθημερινότητα, μια εξαίρεση όπου λειτουργούμε με άλλους κανόνες. Κι όμως, τις περισσότερες φορές, το ταξίδι δεν λειτουργεί έτσι. Οι περισσότεροι ταξιδεύουμε ακριβώς όπως ζούμε. Με τον ίδιο ρυθμό, τις ίδιες συνήθειες, την ίδια ανυπομονησία.

Η εμπειρία των ταξιδιών μου, με τον καιρό, μου έκανε πιο ξεκάθαρο ότι το ταξίδι δεν λειτουργεί σαν εξαίρεση. Ο τρόπος που ζούμε μεταφέρεται αυτούσιος και στον τρόπο που ταξιδεύουμε.

Όταν ταξιδεύουμε όπως ζούμε

Αν ζούμε γρήγορα, ταξιδεύουμε γρήγορα. Αν η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη υποχρεώσεις, λίστες και «πρέπει», το ίδιο ακριβώς κάνουμε και στο ταξίδι. Γεμίζουμε τις μέρες και τις διαδρομές με την αίσθηση ότι αν δεν τα προλάβουμε όλα, κάτι χάνεται. Και κάπως έτσι, αντί να ανοίγεται ο χρόνος, στενεύει ακόμα περισσότερο.

Στο ταξίδι, όπως και στη ζωή, καταναλώνουμε εικόνες και εμπειρίες. Τις συλλέγουμε και τις αποθηκεύουμε, τις περνάμε γρήγορα από μπροστά μας. Πολλές φορές φωτογραφίζουμε πριν καν προλάβουμε να κοιτάξουμε και συνεχίζουμε παρακάτω πριν κάτι καθίσει μέσα μας. Όχι επειδή δεν μας ενδιαφέρει, αλλά επειδή έτσι έχουμε μάθει να κινούμαστε παντού.

Όταν δεν ακούμε

Δεν ακούμε. Δεν ακούμε τη φύση, δεν ακούμε τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας, δεν ακούμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Και αυτό φαίνεται καθαρά στον τρόπο που επικοινωνούμε και σχετιζόμαστε μεταξύ μας. Σπάνια περιμένουμε τον άλλον να τελειώσει αυτό που έχει να πει. Έχουμε ήδη κάτι έτοιμο στο μυαλό μας και βιαζόμαστε να το πούμε, πριν χαθεί, πριν μας προλάβει κάποιος άλλος. Έτσι, μιλάμε πάνω στον άλλον, όχι απαραίτητα από αγένεια, αλλά από ανυπομονησία και συνήθεια.

Σε μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες, πολλές φορές μιλάμε όλοι μαζί. Οι φωνές μπλέκονται, οι κουβέντες επικαλύπτονται και τελικά κανείς δεν ακούει πραγματικά κανέναν. Δεν υπάρχει χώρος για παύση, για σιωπή, για σκέψη. Η συζήτηση γίνεται ένας συνεχής θόρυβος, όπου ο στόχος δεν είναι η κατανόηση, αλλά η παρουσία. Να ακουστώ. Να προλάβω. Να μη χαθώ.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στο ταξίδι. Ακούμε επιφανειακά, περνάμε γρήγορα από άνθρωπο σε άνθρωπο, από τόπο σε τόπο, χωρίς να μένουμε αρκετά. Η φύση γίνεται φόντο, οι άνθρωποι μέρος της εμπειρίας και όχι πρόσωπα με τα οποία σχετιζόμαστε πραγματικά. Κι έτσι, χάνεται αυτό που δεν μπορεί να βιαστεί: η σύνδεση.

Και το πιο δύσκολο είναι ότι κουβαλάμε τον ίδιο εσωτερικό θόρυβο όπου κι αν πάμε. Σκέψεις που τρέχουν, εκκρεμότητες, απαντήσεις που ετοιμάζουμε πριν καν ακούσουμε. Το ταξίδι δεν τον εξαφανίζει από μόνο του. Απλώς τον μεταφέρει σε ένα άλλο τοπίο. Αν δεν αλλάξει κάτι στον τρόπο που στεκόμαστε μέσα στον χρόνο και στον χώρο, αλλάζει μόνο το σκηνικό.

Όταν όλα γίνονται ποσότητα

Θέλουμε ποσότητα. Περισσότερα μέρη, περισσότερες εμπειρίες, περισσότερες στιγμές να γεμίσουν τον χρόνο. Θέλουμε να τα δούμε όλα, να πάμε παντού, να μη χάσουμε τίποτα. Κι όμως, όσο περισσότερο προσπαθούμε να τα χωρέσουμε όλα, τόσο λιγότερα μένουν. Το ταξίδι τελειώνει και νιώθουμε κουρασμένοι, όχι γεμάτοι. Όπως πολλές φορές τελειώνει και η μέρα μας.

Ο εσωτερικός θόρυβος

Και το πιο δύσκολο είναι ότι κουβαλάμε τον ίδιο εσωτερικό θόρυβο όπου κι αν πάμε. Το ταξίδι δεν τον εξαφανίζει από μόνο του. Απλώς τον μεταφέρει σε ένα άλλο τοπίο. Αν δεν αλλάξει κάτι στον τρόπο που στεκόμαστε μέσα στον χρόνο και στον χώρο, αλλάζει μόνο το σκηνικό.

Όταν αλλάζει ο τρόπος

Κι όμως, όταν αλλάζει ο τρόπος, αλλάζουν πολλά. Όταν επιβραδύνουμε, όταν μένουμε περισσότερο σε ένα μέρος, όταν αφήνουμε χώρο για το απρόβλεπτο και για τη σιωπή, κάτι μετακινείται. Δεν είναι ότι το ταξίδι γίνεται «καλύτερο». Είναι ότι γίνεται πιο αληθινό. Όπως ακριβώς θα θέλαμε, ίσως, να είναι και η ζωή μας.